BREAKING

9

Αυτός είναι ο λαμπτήρας που ανάβει συνεχώς από το 1901

Στην οροφή ενός πυροσβεστικού σταθμού, στο Livermore της Καλιφόρνια, των ΗΠΑ, ανάβει μία λάμπα. Συνεχώς, από το 1901. Φυσικά και έχει μπει στα Ρεκόρ Γκίνες ως η μακροβιότερη λάμπα του κόσμου και οι πυροσβέστες επιβεβαιώνουν πως δεν την εχουν αλλάξει ποτέ. Πώς γίνεται αυτό;

628x471

Το μέγεθός της είναι περίπου στις 3 ίντσες και είναι ελαφρώς πιο μεγάλη από τις σύγχρονες λάμπες. Το φως που παράγει είναι ένα απαλό πορτοκαλί, έντασης περίπου 4Watt. Δεν έχει αλλαχτεί ποτέ.

Η ιστορία της λάμπας ξεκινά από την βιομηχανία λαμπτήρων Shelby Electric Co που βρισκόταν στο Ohio των ΗΠΑ. Το νήμα πυρακτώσεως επινόησε ένας Γάλλος ονόματι Adolphe Chaillet που κατοχύρωσε τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, αλλά φαίνεται να πήρε το μυστικό μαζί του, μετά τον θάνατό του. Κανείς μέχρι το 1972 δεν είχε προσέξει πως η λάμπα αυτή που βρισκόταν στον πυροσβεστικό σταθμό Νο.6 δεν είχε κάνει ποτέ τον θόρυβο που κάνουν οι καμένες λάμπες όταν «σκάνε». Οι πυροσβέστες, έσβηναν και άναβαν το φως όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να αναρωτιούνται. Μέχρι που ένας τοπικός δημοσιογράφος το 1972 έγραψε την ιστορία της. Μέσα σε μία νύχτα η λάμπα αυτή έγινε «διάσημη». Πολύς κόσμος πήγαινε στον σταθμό αυτό για να την δει από κοντά. Κι όταν έπρεπε να μεταφερθεί ο πυροσβεστικός σταθμός σε άλλο κτίριο, φυσικό ήταν να επικρατήσει πανικός. Τι θα γινόταν με τη λάμπα;

Η λάμπα μετακόμισε στο νέο πυροσβεστικό σταθμό. Ξεβιδώθηκε από τον ηλεκτρολόγο της υπηρεσίας και μεταφέρθηκε στο νέο σταθμό συνοδεία της αστυνομίας. Όταν βρήκε τη θέση της στο νέο σταθμό, ο ηλεκτρολόγος άνοιξε τον διακόπτη και η λάμπα άναψε και πάλι μέχρι και σήμερα.

112 χρόνια μετά πολλοί επιστήμονες ακόμα εικάζουν για τον τρόπο που κατορθώνει αυτός ο λαμπτήρας να μην καίγεται. Οι περισσότεροι από αυτούς λένε πως το κενό αέρος που υπάρχει μέσα στον λαμπτήρα είναι τόσο απόλυτο που επιτρέπει στο νήμα πυρακτώσεως να μην φθείρεται.

Γιατί, όμως, αυτή η φοβερή και τρομερή λάμπα δεν κυκλοφόρησε στην αγορά; Η συγκεκριμένη λάμπα του  Adolphe Chaillet πρωταγωνιστεί σε ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «Η συνωμοσία του λαμπτήρα» και το οποίο θα δείτε παρακάτω. Το ντοκιμαντέρ αυτό αποκαλύπτει πώς οι εταιρείες παραγωγής λαμπτήρων, το 1924 στη Γενεύη, συναποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα καρτέλ και καθόριζαν την μικρή διάρκεια ζωής των λαμπτήρων προκειμένου οι καταναλωτές να αγοράζουν συνεχώς λαμπτήρες. Το καρτέλ μάλιστα ήταν τόσο ισχυρό που, επέβαλλε στις εταιρείες που κατασκεύαζαν λαμπτήρες διάρκεια μεγαλύτερης των 1000 ωρών, πρόστιμο.

Η λογική της προγραμματισμένης βραχυβιότητας των προϊόντων βασίζεται στην αρχή πως αν ο καταναλωτής δεν αγοράσει, δεν θα υπάρχει η συνεχόμενη ανάπτυξη της αγοράς. Έτσι, δημιουργώντας προϊόντα τα οποία έχουν «ημερομηνία λήξης», ο καταναλωτής θα συνεχίσει να αγοράζει και οι εταιρείες θα συνεχίσουν να παράγουν σε ένα αέναο κύκλο. Είναι όμως το ιδανικό μοντέλο; Υπάρχουν εναλλακτικές; Θα δείτε και θα αποφασίσετε αν ξοδέψετε λίγο χρόνο για το παρακάτω ντοκιμαντέρ. Bonus; Η ιστορία για το πώς αναγκάστηκε η Apple να αντικαθιστά τις μπαταρίες των iPod. Το ντοκιμαντέρ έχει και Ελληνικούς υπότιτλους. Enjoy.

8 Comments

  • justme
    16 Μαΐου 2013 at 23:01

    @Νίκος: Όσο για το πόσο καλά περνάνε στην Κούβα θα ξέχασες που πέφταν κατά εκατοντάδες οι κουβανοί στη θάλασσα προτιμώντας τους καρχαρίες από τον Φιντέλ. Για φρεσκάρισμα μνήμης συνιστάται: «Η βρόμικη τριλογία της Αβάνας» Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες.

  • justme
    16 Μαΐου 2013 at 22:46

    @Νίκος:
    Φίλε Νίκο. Το ίδιο περίπου δόγμα ισχύει και στον καπιταλισμό. Το ζήτημα είναι πως προσδιορίζει κανείς την εργασία και πως τις ικανότητες. Όμως δεν μετράει η θεωρία αλλά η πράξη. Το «θαύμα» της εκπληκτικής οικονομικής ανάπτυξης επί Στάλιν έχει την εξήγησή του. Χρησιμοποιήθηκαν όλοι οι πόροι που είχε αποκτήσει η Ρωσία επί του προηγούμενου καθεστώτος (κυρίως η κληροδοτημένη τεχνοκρατική γνώση και το κληροδοτημένο αστικό ήθος) έως καταστροφής. Το νέο καθεστώς δεν παρήγαγε γνώση και ήθος – χαρακτηριζόταν από δογματισμό και στην επιστήμη και φυσικά από την γνωστή σταλινική τρομοκρατία – γι” αυτό μόλις έφυγε η παλιά γενιά (αυτή του Στάλιν) το πήρε ο κατήφορος. Η συγκεντρωτική διοίκηση μπόρεσε να αξιοποιήσει στο έπακρο τους υπάρχοντες πόρους αλλά αφαίρεσε από την οικονομία την αστική της ζωντάνια (Ο Λένιν προσπάθησε να τα βολέψει με κάτι σαν αυτό που κάνουν οι Κινέζοι σήμερα αλλά δεν «πρόκαμε»). Και σε χρόνο δυο γενεών όπως το είχε προβλέψει ο μεταξύ άλλων και ο «Συνταγματάρχης Λιάπκιν» του Καραγάτση το «σοσιαλιστικό» καθεστώς κατέρρευσε…

  • Nikos
    14 Μαΐου 2013 at 13:41

    @justme: Το βασικό που ισχύει στον Σοσιαλισμό είναι: «στον καθένα ανάλογα με την εργασία του, ενώ ο καθένας εργάζεται ανάλογα με τις ικανότητές του». Αυτό με απλά λόγια σημαίνει πως όποιος δεν θέλει να εργαστεί – δεν πληρώνεται. Για την παραγωγικότητα κοίτα αυτόν τον πίνακα που δείχνει τον όγκο της βιομηχανικής παραγωγής σε 7 χώρες την δεκαετία του 30: http://www.rizospastis.gr/getImage.do?size=large&id=210751
    Ούτε καρεκλοκένταυρους θέλουμε ούτε γραφειοκράτες. Ούτε αναγκαίο κακό είναι η γραφειοκρατία. Το γεγονός πως γίνανε λάθη στον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε δεν αναιρεί την ανωτερότητα του σε όλα τα επίπεδα. Μην βλέπεται τον σοσιαλισμό ως μιας άλλης μορφής διακυβέρνησης. Στον καπιταλισμό που ζούμε όλη η ανθρωπότητα τα τελευταία 200 χρόνια είναι ο ίδιος στην ουσία ανεξάρτητα από το πολίτευμα. Είτε στην Χούντα είτε στην κοινοβουλευτική δημοκρατία το εργοστάσιο το έχει ο ιδιοκτήτης του. Ο Σοσιαλισμός είναι άλλο κοινωνικό οικονομικό σύστημα. Και αυτό δεν αλλάζει με τις εκλογές.
    Αν πραγματικά θέλει κάποιος να διαβάσει λεπτομέρειες για το πως θα φτιάξουμε την κοινωνία μας χωρίς να εκμεταλεύεται ο άνθρωπος τον άνθρωπο και πως μπορούμε να αποφύγουμε λάθη και στραβά (γραφειοκρατία κτλ) πραγματικά αξίζει να διαβάσει τα παρακάτω 2 κείμενα:
    http://www.kke.gr/19o_synedrio/to_programma_toy_kke_poy_pshfisthke_sto_19o_synedrio_
    http://www.kke.gr/18o_synedrio/theseis_ths_ke_toy_kke_-_gia_to_sosialismo

    Το 1933 ο Στάλιν έγραψε: «Δεν είχαμε μεταλλουργία σιδήρου, που είναι η βάση για την εκβιομηχάνιση της χώρας. Τώρα έχουμε. Δεν είχαμε βιομηχανία τρακτέρ. Τώρα έχουμε. Δεν είχαμε βιομηχανία αυτοκινήτων. Τώρα έχουμε. Δεν είχαμε κατασκευή εργαλειομηχανών. Τώρα έχουμε. Δεν είχαμε σοβαρή χημική βιομηχανία. Τώρα έχουμε. Δεν είχαμε βιομηχανία αεροσκαφών. Τώρα έχουμε. Από την άποψη της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας βρισκόμασταν στην τελευταία θέση. Τώρα βρεθήκαμε σε μια από τις πρώτες θέσεις»

  • Nikos
    14 Μαΐου 2013 at 12:53

    @Nikos2: Και να μην υπήρχε «ζωντανό» παράδειγμα σήμερα, αυτό δεν μειώνει στο ελάχιστο τα ιστορικά γεγονότα στις σοσιαλιστικές χώρες και τις κρίσεις που εμφανίζονται ξανά και ξανά στον καπιταλισμό. Ζωντανή είναι όμως η Κούβα που παρόλο τον μακρόχρονο αποκλεισμό ο κόσμος ζει καλά (χωρίς να παραβλέπουμε λάθη και στραβά). Την Κούβα δεν πρέπει να την συγκρίνετε με την Ελλάδα ή με την Ευρώπη. Συγκρίνετέ την με την Βραζιλία ή με την Κολομβία ή Μεξικό. Τότε θα δείτε την διαφορά. Δείτε που υπάρχει ανεργία – εγκληματικότητα – παραγκουπόλεις – συμμορίες παιδιών και δολοφονίες στην καθημερινότητα και που όχι. Ένα παράδειγμα: Όταν ο τυφώνας Κατρίνα πέρασε από την Κούβα πεθάναν 2 άνθρωποι. Όταν έφτασε στην Λουιζιάνα πάνω από 1500 πεθάναν. Σαφώς ο τυφώνας ενισχύθηκε αλλά στην Κούβα είχαν από πριν μετακινήσει 1,3 εκ. ανθρώπους για να είναι ασφαλείς. Φυσικά όποια σπίτια καταστραφήκαν τα έφτιαξαν από την αρχή. Στην Κούβα δεν έμεινε κανένας άστεγος, πόσοι μείναν στην Λουιζιάνα; Πόσοι χάσανε και τις δουλειές τους;

  • justme
    14 Μαΐου 2013 at 11:21

    @Νίκος: Και κίνητρα για παραγωγικότητα και καινοτομία; Και πως θα αποφασίζουμε «ολοι μαζί»; Τι γίνεται με την ιεραρχημένη κρατική και συνδικαλιστική γραφειοκρατία;

  • Nikos2
    14 Μαΐου 2013 at 00:10

    Φίλε NIKOS για βάλε ένα ΖΩΝΤΑΝΟ παράδειγμα υπαρκτου σοσιαλισμου γιατί μου διαφεύγει..

  • Nikos
    13 Μαΐου 2013 at 12:25

    Δυο βασικά ζητήματα πρέπει να υπογραμμιστούν.
    1. Οι κυκλικές καπιταλιστικές κρίσεις (πάνω από 10 τον τελευταίο αιώνα) όπως και αυτή που ζούμε σήμερα είναι αναπόφευκτες και πάντα θα υπάρχουν όσο θα έχουμε καπιταλισμό. Όπως αναφέρεται και στο βίντεο, προέρχονται από την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που αδυνατούν να ξαναμπούν στην παραγωγή καθώς και υπεσυσσώρευση προϊόντων που μένουν απούλητα. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει και είναι ανεξάρτητο από την πολιτική, τα οικονομικά μοντέλα, τα τεχνάσματα κτλ.
    2. Το σημαντικό είναι ότι στην χώρες που υπήρχε σοσιαλισμός δεν έγινε ποτέ οικονομική κρίση. Δεν υπήρχε κανένας άνεργος (όσο και αν ακούγετε αδιανόητο). Ο κόσμος δούλευε 8ωρο και 7ωρο και στις βαριές-ανθυγιεινές εργασίες 6ωρο και είχε ελεύθερο χρόνο. Στον καπιταλισμό το ψυγείο που δεν χαλάει θα κλείσει το εργοστάσιο και θα αφήσει χιλιάδες εργαζόμενους άνεργους. Στον σοσιαλισμό αφού όλοι θα έχουμε ψυγείο σπίτι μας μπορεί να αποφασίσουμε να αλλάξουμε την παραγωγή σε στεγνωτήρια και μετά σε φούρνους μικροκυμάτων. Όταν καλυφθούν οι ανάγκες μπορεί να δουλεύουμε όλοι 6ωρο και να έχουμε χρόνο για πολιτισμό, αθλητισμό και διακοπές.
    Σας φαίνεται ουτοπικό; Είναι όμως Ιστορικό γεγονός.

  • Νικος Κ
    12 Μαΐου 2013 at 13:02

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!