BREAKING

0

«Σκονάκια» και Σινεμά: To σχολείο στη μεγάλη οθόνη

Η τάξη του σχολείου, η αγωνία της εξέτασης, η δυσκολία επικοινωνίας με τον δάσκαλο και φυσικά οι εφηβικοί έρωτες, ανέκαθεν έδιναν τροφή για "κινηματογραφικά σχόλια", με ορισμένα απ' αυτά να έχουν γράψει χρυσά γράμματα στην ιστορία του σινεμά. Μιας και η σχολική χρονιά μόλις ξεκίνησε, θυμόμαστε παρακάτω ορισμένες από τις καλύτερες ταινίες που εκτυλίχθηκαν στο προαύλιο και τη μοναδική του ατμόσφαιρα.

* Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα (1955), υπήρξε η ταινία εφαλτήριο για περισσότερο rock’n’roll και περισσότερους τρομοκρατημένους καθηγητές. Ο Glenn Ford υποδύεται τον δάσκαλο που πρέπει να διδάξει σε ένα δύσκολο σχολείο, εκεί όπου οι μαθητές έχουν τους δικούς τους κανόνες. Θα προσπαθήσει να τους βγάλει από την απάθεια τους. Τα καταφέρνει με την βοήθεια του εξαιρετικού Sidney Poitier. Η σκληρή γλώσσα της ταινίας έδεσε τέλεια με το αθάνατο τραγούδι του Bill Haley, Rock Around the Clock. Στα σινεμά της Αγγλίας, μέλη της συμμορίας Teddy Boys έκαναν επεισόδια στις προβολές της ταινίας, σκίζοντας τα καθίσματα και δίνοντας το σύνθημα για φασαρίες.

* Ως η πιο παλιά πάντως θα πρέπει να θεωρηθεί η Στο Δάσκαλό μας με Αγάπη, Goodbye, Mr. Chips και ειδικά η παλιότερη version της, εκείνη του 1939.  Ο Robert Donat είναι υπέροχος ως Charles Chipping, ως ο καθηγητής που αναπολεί το παρελθόν του στα Αγγλικά εκπαιδευτικά σχολεία.

* Τι να πρωτοπείς για τον «τασμανό διάβολο» Jack Black και το School of Rock. Μέσα σε λίγες μέρες ο υποτιθέμενος αναπληρωτής καθηγητής που ερμηνεύει προλαβαίνει να ενθαρρύνει τους αδαείς με το rock νεαρούς μαθητές να μάθουν την ιστορία της rock μουσικής, και να επαναστατήσουν εναντίον όσους τους καταπιέζουν. Απολαυστικός ο Black, ενώ τα ίδια τα παιδιά, χωρίς να είναι ούτε ξενέρωτα, ούτε πολύ cool, έχουν το δικό τους αποκλειστικό, “ερασιτεχνικό” στυλ.

* Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (1989) βάρυνε λίγο το κλίμα με το story που θέλει τους υπερβολικά συμπαθείς ως φάτσες μαθητές να βρίσκουν σημείο επαφής με τον «αιρετικό» καθηγητή Robin Williams, που καταφθάνει για να τους αλλάξει τη ζωή. Κοινώς τους πείθει να ανεβαίνουν επάνω στα θρανία με τα… παπούτσια.

* Το 1979 το Rock 'n' Roll High School φώναξε Gabba Gabba...Hey! στα μούτρα των καθηγητών και κυρίως στην διευθύντρια-σκύλα που φώναζε στη πρώτιστη (;) riot grrl P.J Soles (πρώην Mrs. Dennis Quaid) ότι δεν θα ξανακουστεί rock’n’roll στο Vince Lombardi High. Ε, τότε η κιθάρα του μακαρίτη Johnny Ramone την πήρε και την σήκωσε. Ευτυχώς που ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος Alan Arkush έπεισε τους παραγωγούς να αλλάξουν γνώμη και να αφήσουν στην άκρη το Disco concept που αρχικά είχαν σχεδιάσει. Μιλάμε για την εποχή που οι τσιρίδες των Bee Gees έκαναν θραύση...

* Το 1973 ο George Lucas δεν ήθελε να ασχοληθεί ακόμα με κοντοστούπικα ρομποτάκια, αλλά τον ενδιέφερε ακόμα η κατάσταση των αμερικανών εφήβων που κρίνοντας από το American Graffiti δεν ήταν και το πιο ωραίο θέαμα. Οι νεαροί των μικρών επαρχιακών πόλεων ενώ κατά βάθος θέλουν να περάσουν στο πανεπιστήμιο και να αφήσουν πίσω τους την θλίψη της πόλης τους, την ίδια στιγμή φοβούνται να αφήσουν την σιγουριά της και να αντιμετωπίσουν το άγνωστο. Η τελευταία βόλτα των φίλων Richard Dreyfus, Ron Howard, Cindy Williams και Harrison Ford ήταν συγκινητική.

* American Pie και πάει λέγοντας… Από τα Porkys ξεκίνησαν αυτά και φτάσαμε στον σημερινό… εκσυγχρονισμό. Στην αρχή είχαμε πόλεμο με φαγητό και σπυράκια ακμής και την καθημερινή αγωνία να καλυτερεύσει ο καθένας τo status του μέσα στο ιστό του σχολείου. Πλέον έχουμε φτάσει στους τύπους που ικανοποιούνται σεξουαλικά με σπιτικές, αφράτες… πίτες. Καθηγητές και γονείς σε απόγνωση.

* Όσο για το έξοχο Dazed and Confused, ο σκηνοθέτης Richard Linklater έφτιαξε ένα ακριβές πορτρέτο της αμερικάνικης εφηβικής ζωής δύο δεκαετίες και πίσω, παρακολουθώντας μία παρέα παιδιών καθώς το διασκέδαζαν μία ημέρα πριν ξεκινήσουν οι καλοκαιρινές διακοπές.

* Molly Ringwald... Την εποχή των μυθικών Breakfast Club και Pretty In Pink ήσουν σχεδόν σίγουρος πως υπήρξες συμμαθητής της…

* Clueless... Κακομαθημένο κοριτσόπουλο από το Beverly Hills αντιμετωπίζει το πρόβλημα της βαρεμάρας. Και μιλάμε για το ρεκόρ χρήσης κινητών σε high school ever...

John Hughes: Ο καλύτερος "δάσκαλος" με διαφορά

Κανονικά κάθε σχολική χρονιά θα έπρεπε να γιορτάζεται η “John Hughes” μέρα, προς τιμή του σκηνοθέτη που στα ‘80s, αφουγκράστηκε καλύτερα από έφηβο τις ανησυχίες της αμερικάνικης νεολαίας. Ο καθένας που βρέθηκε στο κενό ανάμεσα στην παιδική ηλικία και στην εφηβεία, αγάπησε τις ταινίες του John Hughes.

Στο Breakfast Club (1985) οι πέντε παντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες που αναγκάστηκαν να περάσουν ένα Σάββατό τους τιμωρημένοι στο σχολείο, ταρακούνησαν τις εφηβικές καρδιές και τους γονείς που άκουγαν τι στην ουσία τους «έσερναν» τα παιδιά τους σπίτι. Οι άκρως αντίθετοι συμμαθητές βρήκαν κοινά σημεία και ο αμερικάνικος κινηματογράφος την εφηβική του χαρά.

Στο Ferris Bueller’s Day Off (1986), έγινε ακόμα πιο συμπαγή η εφηβική συνείδηση. Έχει «κουφές» και slapstick στιγμές, ωστόσο το φιλμ γλυκό μέχρι και φιλοσοφημένο θα έλεγε κανείς. Ο Matthew Broderick ισορροπεί θαυμάσια ανάμεσα στην σιγουριά του, την τρέλα των συμπρωταγωνιστών του, αλλά και τον αμίμητο διευθυντή του σχολείου.

Γερό ποδαρικό στην δεκαετία των 90’s είχαν κάνει οι επιτυχίες Sixteen Candles και Valley Girl, ενώ τα My Bodyguard και Fast Times at Ridgemont High είχαν ελαφρώς πιο cult απήχηση. Στο πρώτο ο νεαρός Matt Dillon είναι ο τραμπούκος που κλέβει τα χαρτζιλίκια, ενώ στο δεύτερο παίρνουμε γεύση από εκπαίδευση δυτικής ακτής με τον Sean Penn να δείχνει από μικρός πόσο καλός... μαθητής ήταν.

0 Comment